Διαμεσική αφήγηση και συμμετοχική παραγωγή κινηματογράφου και νέων μέσων, στην εποχή του Web3

Abstract

Η συμμετοχικότητα και η διαμεσικότητα είναι δύο από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του διαδικτύου και των ψηφιακών μέσων. Η παρούσα διατριβή διερευνά το ζήτημα της επίτευξης καλλιτεχνικής έκφρασης και συνοχής μέσα από το πρίσμα συμμετοχικής παραγωγής κινηματογράφου. Μπορεί μια πολυφωνική, συμμετοχική, από τη βάση προς την κορυφή, διαδικασία στην παραγωγή κινηματογράφου, να οδηγήσει στη δημιουργία έργων με καλλιτεχνική συνοχή και συγκρότηση; Στα κεφάλαια που ακολουθούν, το ερώτημα αυτό διερευνάται θεωρητικά και πρακτικά. Θεωρητικά προσεγγίζεται μέσα από το πλαίσιο της διαμεσικής αφήγησης, των θεωριών δημιουργικής κυριότητας και της ιστορίας του διαδικτύου, ενώ πρακτικά μέσα από επτά πειράματα βάσης που οδήγησαν σε ένα συμμετοχικό έργο διαμεσικής αφήγησης σχεδιασμένο για τα νέα πρότυπα του Web3. Η διατριβή περιέχει την ιστορία του διαδικτυακού βίντεο και των κυριότερων εξελίξεων και τάσεων που καθόρισαν την σημερινή μορφή και θέση του βίντεο στην καθημερινή επικοινωνία και στα μέσα δικτύωσης. Ταυτόχρονα διερευνά τον τρόπο που η παιγνιοποίηση και η σχέση κινηματογράφου και διαδραστικών μορφών αλληλοδιαμόρφωσαν τον κινηματογράφο και τα ψηφιακά μέσα δημιουργώντας νέες υβριδικές μορφές και νέους τρόπους επικοινωνίας, παραγωγής και διανομής οπτικοακουστικών μέσων. Η έρευνα επιτελέστηκε παράλληλα σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο μέσα από την μεθοδολογία της Έρευνας μέσω Πρακτικής (Practice Based Research) και οδήγησε στην δημιουργία πολλαπλών πρακτικών οπτικοακουστικών πειραμάτων τα οποία σε συνεχή διάλογο με την θεωρητική μελέτη έδωσαν πρωτοποριακά πλαίσια περιγραφής και παρατήρησης της συμμετοχικής οπτικοακουστικής παραγωγής αλλά και δημιούργησαν πρωτότυπα έργα συνδέοντας την διαμεσική αφήγηση, τον κινηματογράφο, την παιγνιοποίηση, την συμμετοχικότητα και τα νέα μέσα, όπως την εικονική πραγματικότητα και το αποκεντρωμένο διαδίκτυο Web3. Στη μεθοδολογία της Ε.μ.Π, ο ερευνητής-δημιουργός καλείται να αρχίσει από μια τεχνική που κατέχει καλά και να εισάγει ένα νέο ανεξερεύνητο στοιχείο: μια νέα θεωρητική, τεχνική ή δημιουργική πτυχή, που θα οδηγήσει στην προσέγγιση ενός ερευνητικού ερωτήματος που θα παράσχει καινούρια γνώση για την κοινότητα και όχι μόνο για τον δημιουργό. Στην περίπτωσή αυτής της έρευνας, μετά από χρόνια εμπειρίας στον χώρο του κινηματογράφου ως επαγγελματίας σκηνοθέτης, animator και παραγωγός νέων μέσων, ο ερευνητής μελέτησε τις εξελισσόμενες εφαρμογές του διαδικτύου για την παραγωγή και διανομή κινηματογράφου και ιδιαίτερα αυτές που επέτρεπαν τη συμμετοχικότητα και την πολυφωνία στη σκηνοθεσία.